| مدرسه به عنوان محیط یادگیری حرفه ای |
| کد مقاله : 1121-4THINT (R6) |
| نویسندگان |
|
محمدحسین مسننی *1، علیرضا مقدم2، محسن رحمتی2، پیمان کرمی2، فردین مهری2، عباس جعفری2، حمید میرزایی2 1مدرس و استاد راهنما مرکز آموزشی علمی کاربردی مجتمع کاغذسازی راشا کاسپین ایرانیان 2دانشجوی مهندسی صنایع شیمیایی مرکز آموزشی علمی کاربردی راشا کاسپین ایرانیان |
| چکیده مقاله |
| هدف: این مقاله نقش فناوری‌های هوش مصنوعی را در تجربه یادگیری و رشد حرفه‌ای دانشجومعلمان در دوره کارورزی بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه مدرسه می‌تواند از یک محل صرفاً برای اجرای تکلیف کارورزی به محیطی برای یادگیری حرفه‌ای، همکاری و بازاندیشی تبدیل شود. روش: پژوهش حاضر یک مرور تحلیلی است. منابع فارسی و انگلیسی مرتبط با کارورزی، توسعه حرفه‌ای معلمان، جوامع یادگیری حرفه‌ای، فناوری‌های هوش مصنوعی، شایستگی دیجیتال و اخلاق داده، همراه با اسناد بالادستی آموزش‌وپرورش ایران، به‌صورت هدفمند انتخاب و در چهار محور فرصت‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای یادگیری و الزامات اجرایی تحلیل شدند. در این مقاله داده مصاحبه‌ای جدید تولید نشده است؛ بنابراین، تعبیر «تجربه زیسته» به معنای سنتز مضامین تجربه‌های گزارش‌شده در مطالعات پیشین و تحلیل نظری آن‌هاست، نه ادعای اجرای یک مطالعه پدیدارشناختی مستقل. یافته‌ها: هوش مصنوعی در کارورزی، در صورت قرار گرفتن در چرخه مشاهده، طراحی، اجرا، جمع‌آوری شواهد و گفت‌وگوی تأملی، می‌تواند به طراحی درس، توجه به تفاوت‌های یادگیرندگان، بازخورددهی، مستندسازی و پیوند دانشگاه و مدرسه کمک کند. در مقابل، خطای محتوایی و سوگیری، نقض حریم خصوصی دانش‌آموزان، نابرابری دسترسی، وابستگی شناختی، ابهام در مالکیت و اصالت کار و ناآمادگی معلمان راهنما، مهم‌ترین چالش‌ها هستند. نتیجه‌گیری: کارورزی دیجیتال نباید به آموزش کار با یک ابزار تقلیل یابد؛ بلکه باید به‌عنوان یک نظام یادگیری انسان‌محور، مدرسه‌محور و اخلاق‌مدار طراحی شود. آموزش شایستگی هوش مصنوعی، پروتکل حفاظت از داده، نقش فعال معلم راهنما، زمان رسمی برای گفت‌وگوی حرفه‌ای و ارزشیابی فرایندمحور، پیش‌شرط‌های این تحول‌اند. |
| کلیدواژه ها |
| دانشجومعلم؛ کارورزی؛ هوش مصنوعی؛ مدرسه به‌عنوان محیط یادگیری؛ توسعه حرفه‌ای معلم؛ شایستگی دیجیتال؛ آموزش‌وپرورش ایران. |
| وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه به صورت پوستر |
