نقش هوش مصنوعی و فناوری‌های نوین در تحول کارورزی دیجیتال؛ فرصت‌ها، چالش‌ها و دلالت‌های تربیتی

کد مقاله : 1166-4THINT (R1)

نویسندگان

عمار سعدونی * آموزش و پرورش

چکیده مقاله

این پژوهش با هدف واکاوی «تجربه زیسته» دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان در به‌کارگیری هوش مصنوعی مولد در واحد کارورزی انجام شده است. برخلاف رویکردهای کلی‌نگر، این مطالعه به دنبال کشف «اصطکاک» میان طرح‌درس‌های هوشمند و واقعیتِ کلاس‌های درسِ مدارس ایران است. با استفاده از روش کنش‌پژوهی طی سه چرخه عملیاتی، نگرش و عملکرد دانشجومعلمان مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که اتکایِ صرف به خروجی‌های هوش مصنوعی، مانع از رشد «شهودِ پداگوژیک» در دانشجومعلمان می‌شود. در حالی که تصور اولیه، کارآمدیِ مطلقِ این ابزارها بود، در عمل مشخص شد که الگوریتم‌ها فاقد «درکِ موقعیت عاطفی» و «بومی‌سازی فرهنگی» هستند. دانشجومعلمان پس از مواجهه با شکست‌های آموزشی در کلاس، از «کاربر منفعل» به «منتقدِ پژوهشگر» تغییر موضع دادند. نتایج حاکی از آن است که هوش مصنوعی تنها زمانی در تربیت‌معلم اثربخش است که با مؤلفه‌های سند تحول بنیادین و تفکر طراحیِ انسانی ترکیب شود. این مقاله استدلال می‌کند که برنامه کارورزی باید از «آموزشِ صرفِ ابزار» به سمت «پرورشِ تفکرِ طراحیِ انتقادی» تغییر جهت دهد.

کلیدواژه ها

کارورزی، هوش مصنوعی، کنش‌پژوهی، تربیت‌معلم، تجربه زیسته، سند تحول بنیادین

وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی