| مبانی فلسفی– اخلاقی کارورزی فناورانه در عصر هوش مصنوعی |
| کد مقاله : 1174-4THINT |
| نویسندگان |
|
حسین شمس * استادیار گروه آموزش علوم تربیتی؛ دانشگاه فرهنگیان |
| چکیده مقاله |
| کارورزی دانشگاه فرهنگیان، به عنوان فضای مرزی میان نظر و عمل، همواره محل تنش میان دانستن و شدن بوده است. ورود فناوری های هوشمند به این فضا، این تنش را از سطح روش شناختی به سطح هستی شناختی و اخلاقی ارتقا داده است. مقاله حاضر با روش تحلیلی– استنتاجی و با تکیه بر سنت پدیدار شناسی و فلسفه اخلاق ارسطویی، این پرسش را دنبال می کند که کارورزی فناورانه در عصر هوش مصنوعی، چه مبانی فلسفی و اخلاقی ای می طلبد و چگونه می توان از فروکاست کارورزی به تمرین فنی پرهیز کرد. یافته ها نشان می دهد سه جریان فکری در کارورزی فناورانه قابل تشخیص است: جریان ابزارگرا که فناوری را خادم روش تدریس می داند؛ جریان سازنده گرا که فناوری را واسطه باز سازی دانش حرفه ای می شمارد؛ و جریان انتقادی که فناوری را عرصه قدرت، سوگیری و عدالت می بیند. استدلال مقاله این است که TPACK، با وجود گسترش دامنه دانش معلم، فاقد مؤلفه هنجاری است و نمی تواند به تنهایی پاسخگوی تصمیم های اخلاقی معلم در موقعیت های مبهم باشد. در مقابل، حکمت عملی در زیست بوم دیجیتال، می تواند خلأ هنجاری TPACK را پر کند. مقاله در پایان، چارچوبی سه لایه برای طراحی کارورزی فناورانه پیشنهاد می کند که در آن، تأمل فلسفی، سنجش اخلاقی و عمل موقعیتی به صورت یکپارچه دیده می شود. |
| کلیدواژه ها |
| مبانی فلسفی– اخلاقی، کارورزی فناورانه، هوش مصنوعی، PCK، TPACK، حکمت عملی دیجیتال |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |
